واجه مولانا عبدالحق حقانی                           

سرجم آروک:گل محمد درازهی

هر انسان و حیوانے که چہ وتی حیله و قدرتء که هلّیت و هلاس بیت نوں امیتا پہ هدایی رهمتان بند ایت و چہ  آ ذات پر وت پناهجاهے لوٹیت. اے کسّهی تها مرگک دژمنء دیما نا امیت انت و پہ رکّگ و هلاسیا هچ وڑیں راهے نگندیت. گوں وتی پروردگارا پریات کنت که هداوند کریم آ را چہ  اے دژمنہ برکّین ایت.

کسّہ کننت که یک برے

مرگے درآتک یک نیمگے

تلّاش ات پہ آپ و دانگے

کپتی سرا شاهینگے

درهچے پناهی کرت پہ هرز

چاریت سرونءَ ترس و لرز

چیرا سیّادے پاس کنت

ترسیت که مرگک پاس کنت

کَشّیت تپنگءَ راست کنت

مُرگ گوں هدا درواست کنت

یا رب نجاتوں دی چِدا

زاناں که هستی تو هدا 

دو دژمن ئُں کپتہ پدا                  

نوں چون بچّاں تا کدا

بال ئُن وکاب شهمات کنت            

ننداں شکاری شات کنت

پریات کبول بوت ناوسءِ                  

مارے پہ  امدادی رسء(1)

ناگه شکاری ء ِ رسِت                  

مرد چہ دردءَ کُرتَ سٹ

آس بُرت تپنگءَ پیچ و تاب           

لگِّت و دوری دات وکاب

ای مرگکءِ شر بوت حساب            

شکری بگپت و شُت شتاب

وهدے که مالک وشّ بیت              

کار پہ درچ و دلکشّ بیت

وهدے که رب نا راز بیت         

بدواه و دژمں باز بیت

(1)                مخفف رسِت